Έκτρωμα ή αστική τέχνη ; Η αφαίρεση του graffiti του Πολυτεχνείου.

 

«Ξέρεις τι είναι να ξυπνάς το πρωί και ο γκρίζος τοίχος απέναντί σου να έχει χαθεί, να έχει γίνει σκέτο χρώμα; Νιώθεις… Το graffiti δεν είναι μόνο χρώμα, είναι λόγος και στάση ζωής. Όταν βάφεις έναν γκρίζο τοίχο που τον θέλουν γκρίζο, κάνεις μια δήλωση»
                                                                                          Κυριάκος Ιωσηφίδης

politexneio-

Είναι το graffiti μορφή τέχνης ή βανδαλισμός ; Το ερώτημα τέθηκε πριν περίπου τρείς μήνες, όταν άγνωστοι εν μια νυκτί με αξιοθαύμαστη ταχύτητα κάλυψαν την πρόσοψη του κτηρίου του Πολυτεχνείου Αθηνών. Από τότε ξεκίνησε ένας μακρύς διάλογος ανάμεσα σε όσους θεώρησαν την πράξη αυτή προσβολή της δημοσίας αιδούς και σε εκείνους που το είδαν ως μια ενδιαφέρουσα παρέμβαση στην εκπαιδευτική πολιτική της χώρας.

Η πανεπιστημιακή κοινότητα το καταδίκασε αψήφιστα, ζητώντας μάλιστα την άμεση απομάκρυνσή του. «Το γκράφιτι στο Πολυτεχνείο απεικόνισε την κρίση στη χώρα, στην πόλη, στην οδό Στουρνάρη. Η σκοτεινιά του αναδύεται από το ζοφερό μικροκλίμα της περιοχής. Ταυτοχρόνως, κατέλαβε επιθετικά το ΕΜΠ και βανδάλισε το αρχιτεκτονικό μνημείο. Αλλοίωσε όχι μόνο τη μορφολογία του, αλλά και την ιστορική του φυσιογνωμία. Επιπλέον έφθειρε τα μάρμαρα, ελπίζουμε όχι ανεπανόρθωτα», είπε ο κ. Ξυδάκης, υπουργός Πολιτισμού.

Οι νεότεροι πάλι το αντιμετώπισαν λιγάκι διαφορετικά. Υπήρξαν βέβαια και αυτοί που το καταδίκασαν, αλλά στην πλειοψηφία της η νεολαία θεώρησε την προκλητική παρέμβαση ως αδιαμφισβήτητο προϊόν της αστικής τέχνης, που εύλογα παράγεται σε περιόδους κρίσης.

Τελικά τα συνεργεία καθαρισμού, έπειτα από dsc_5710_copyαρκετές διαμαρτυρίες που εμπόδισαν αρχικά την αφαίρεση του graffiti, ξαναέπιασαν δουλειά χτές, αφαιρώντας το μεγαλύτερο μέρος του. Ακόμα όμως και μετά τον καθαρισμό αυτής της «μουτζούρας»- όπως χαρακτηρίστηκε από πολλούς- συνεχίζει να διχάζει. Γιατί το πρόβλημα δεν ήταν αυτό καθ’ αυτό το graffiti αλλά οι αντικρουόμενες προσλαμβάνουσες της κοινωνίας στην οποία εκτέθηκε.

Τέχνη του δρόμου, ικανή να εκφράζει συναισθήματα πηγαία και βασανιστικά, μιας γενιάς που ζει και δημιουργείται μέσα στην κρίση ή μήπως εξόφθαλμη παραβίαση του μέτρου και της ανοχής μιας πολιτείας συντηρητικά διαμορφωμένης που δεν έχει μάθει να δέχεται το διαφορετικό και το καινούριο ;

Τα ερωτήματα αναπάντητα …

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s